onze VAKANTIE blog

Voor de kust van Tassie ligt Bruny Island, waarvan het zuidelijke deel een mooi natuurgebied is. Eerst met de ferry van Kettering naar Bruny, een busrit naar het zuiden van het eiland en toen pas begon de cruise.

Wel goed ingepakt want het was wel koud op het water…

De zee was “relatief” rustig, maar met de 750pk motoren op het “cruise schip” werd het toch nog wel een onrustige trip…

Ondanks dat het gebied ook bekend staat om zijn dolfijnen en (in het goede seizoen) langstrekkende walvissen, hebben we eigenlijk alleen maar mooie rotsen, golven en… ZEEHONDEN gezien…

Al met al toch best wel een leuke dag zo, ondanks dat het best wel koud was, zo op de Tasmaanse zee en de (niet zo) stille oceaan…

Vanuit Swansea vertrokken we naar de laatste B&B op Tassie, 20 kilometer onder Hobart: Woodbridge Hill Hideaway. De meest luxe B&B tot nu toe, met zelfs nog mooier uitzicht!

Schitterend uitzicht op Bruny Island, een natuurgebied voor de kust van Tasmanië.

Luxe badkamer met bubbelbad EN met een super uitzicht!

Zoals gezegd is de Eastern Tasmanian Highway een 2 baans weg, bestaande uit een aaneenschakeling van bochten. Gaaf voor motorrijders, iets moeizamer voor automobilisten die niet echt gewend zijn om aan de verkeerde kant van de weg te rijden. Verder wordt er over het algemeen afgeraden om in het donker door bebosde gebieden te rijden, vooral omdat er zo veel wilde dieren oversteken. Maar soms kan je niet anders… Na ons bezoek aan de pinguïns in Bicheno moesten we om 11 uur ’s avonds toch nog weer terug naar Swansea: 43 kilometer over de A3, Eastern Tasmanian Highway… Dat de waarschuwingen niet onterecht zijn blijkt te kloppen. Op de 43 kilometer kronkels en bochten zijn wij tegengekomen:

• 5 kangaroos
• 5 wombats (ook hele geinige beestjes, die we alleen nog maar als road kill hadden gezien)
• 2 losgebroken schapen
• 2 hazen
• 1 mierenegel

en

• 1 andere auto
• en 0 lantaarnpalen…

De rolverdeling onderweg was goed georganiseerd: ik hield de middenstreep en de reflectoren goed in de gaten (de hele weg met groot licht gereden) en Annemie tuurde naar de bermen om te kijken of er geen overstekers waren. Uiteindelijk hebben we dus 15 dieren ontweken. Ondanks de verschillende stops om viervoeters te ontwijken en een maximale snelheid van 60 kilometer per uur hebben we er toch maar anderhalf keer zo lang over gedaan… Best wel een redelijke prestatie vonden wij. De Moo Brew single hop bier die ik mezelf beloofd had na deze rit smaakt dubbel zo lekker. (Eigenlijk heb ik er wel 2 verdiend, maar we moeten morgen weer op tijd op dus laat ik het er maar bij…)

Na onze ontmoeting met de pinguïns in St Kilda (samen met een paar honderd andere toeschouwers) wilde we die wezentjes wel eens beter kunnen zien. Bicheno werd ons al door Lengte aangeraden als de beste optie.

En dat klopte. Op de rotsen van Bicheno hebben honderden kleine pinguïns hun nesten. De jonge pinguïns komen er uit hun ei gekropen en worden de ene dag door de vader bewaakt terwijl de moeder op jacht gaat, de volgende dag andersom. Na zonsondergang komen de ouders de buit naar het nest brengen en is het een pinguin “high way” vanuit de zee naar de nesten op de rotsen. Het ideale moment om een heleboel pinguïns langs te zien komen waggelen.

Daar waren wij dus bij!

Echt heel gaaf. De pinguïns zijn er aan gewend dat er mensen staan en waggelen rustig langs je heen.

Omdat de pinguïns wel erg zouden schrikken van flitsers en het sowieso te donker was, was het verboden om foto’s te maken. Daarom stelt de organisatie van de pinguïn tour foto’s ter beschikking.

Nieuwjaarsdag in Swansea is niks bijzonders. De koffie en ontbijt bij The Artifact, ons favoriete tentje, waren weer goed. Verder was er niks.

Dan maar op naar het dorpje verderop: Campbell Town. En verderop is dan meteen een kilometer of 50. Nou dachten wij dus dat een plaats met TOWN in zijn naam wel wat voor zou stellen, maar:

Nieuwjaarsdag in Campbell Town is niks bijzonders. Het dorpje verder ook niet trouwens.

Eigenlijk waren we daar al voor gewaarschuwd door iemand waarmee we een tijdje hadden zitten praten: Tassie staat niet bekend om zijn spannende dorpjes. Wel om heel veel anders, maar dorpjes, nee, die stellen niet veel voor…

O, en Lake Leake, waar we onderweg langs kwamen, heeft een leuke naam maar verder… Niet de moeite waard.

(veel anders is er hier in Swansea niet te doen, dus dan maar bij “The Bark Mill Tavern” bivakkeren) O ja, het is ook nog een museum, dus we zijn tegelijk ook nog cultureel bezig 🙂 Toch nog gezellig! En de T-bone steakes komen er zo aan…

Niks mis mee!

Onze volgende stop op Tassie is Swansea, schitterend gelegen aan de Coles Bay, een baai die in verbinding staat met de Stille Oceaan, met een aan de overkant van de baai het Freycinet natuurpark.

Maar Swansea zelf, Swansea heeft weinig. En dan nog minder…

Maar het uitzicht vanuit ons huisje: SCHITTEREND

En niet dat we er voor thuis zijn gebleven, maar voor de fun nog wat foto’s over de dag genomen…

(als we thuis zijn zal ik de foto’s nog wel even nabewerken)…

Onderweg naar Swansea stopte we even in Longford.

Wisten wij veel, maar Longford bleek een echte formule 1 historie te hebben!

In de jaren 50 en 60 werd in Longford de Grand Prix van Tasmanië gereden. Het circuit ging dwars door het dorp, ging over een brug, onder een treintunnel door en over een spoorwegovergang. Het verhaal ging dat bij 1 van de races een lokale machinist zijn trein op de spoorwegovergang stil zette zodat de versnellingsbak van de auto van de, ook lokale, favoriete coureur gewisseld kon worden!

De race was zo populair dat 1 op de 5 inwoners van Tasmanië op het evenement af kwam. Pluspunt van deze grand prix leek te zijn dat je vanuit de pub de race auto in een haakse bocht voorbij kon zien komen. De sporen daarvan waren nog steeds zichtbaar: in een poging om omstanders te ontwijken ramde 1 van de bolides de pub. De sporen waren nog steeds zichtbaar…

Na de eerste paar dagen op Tassie even tijd om wat algemene indrukken samen te vatten…

Ja, Australiërs zijn “laid back”, totdat je het vergelijkt met de Tassies. Het lijkt wel of de tijd hier stil heeft gestaan, of nog steeds staat. En niemand stoort zich er aan…

Tassie is groen, er staan echte bomen. Zeker in de Australische Outback, maar ook dichter langs de kust, valt het bijna ontbreken van oude bomen op. Wellicht komt dat door het duizenden jaar oude Aboriginal gebruik om gebieden waar ze een tijd gewoond hebben plat te branden… Tassie is groen. Veel bomen, bossen, bijna het tegenovergestelde.

De wegen in Tassie zijn niet recht. (Bijna) nergens. Op de “Tasmanian Eastern Highway”, overal gewoon 2 baans (dus 1 per richting) is de maximale snelheid 100 kilometer per uur. Behalve als er bochten zijn, dan is de adviessnelheid vaak 35, 55 of 65. En dat geldt dus voor drie kwart van de hele “high way”… Wel een paradijs voor motorrijders!

Aussies zijn gek op Barbies. We hebben ons daar zonder problemen aan aangepast: Met uiteraard het meest toepasselijke bier: Devils Brewery UK IPA