Zoals gezegd is de Eastern Tasmanian Highway een 2 baans weg, bestaande uit een aaneenschakeling van bochten. Gaaf voor motorrijders, iets moeizamer voor automobilisten die niet echt gewend zijn om aan de verkeerde kant van de weg te rijden. Verder wordt er over het algemeen afgeraden om in het donker door bebosde gebieden te rijden, vooral omdat er zo veel wilde dieren oversteken. Maar soms kan je niet anders… Na ons bezoek aan de pinguïns in Bicheno moesten we om 11 uur ’s avonds toch nog weer terug naar Swansea: 43 kilometer over de A3, Eastern Tasmanian Highway… Dat de waarschuwingen niet onterecht zijn blijkt te kloppen. Op de 43 kilometer kronkels en bochten zijn wij tegengekomen:
- 5 kangaroos
- 5 wombats (ook hele geinige beestjes, die we alleen nog maar als road kill hadden gezien)
- 2 losgebroken schapen
- 2 hazen
- 1 mierenegel
en
- 1 andere auto
- en 0 lantaarnpalen…
De rolverdeling onderweg was goed georganiseerd: ik hield de middenstreep en de reflectoren goed in de gaten (de hele weg met groot licht gereden) en Annemie tuurde naar de bermen om te kijken of er geen overstekers waren. Uiteindelijk hebben we dus 15 dieren ontweken. Ondanks de verschillende stops om viervoeters te ontwijken en een maximale snelheid van 60 kilometer per uur hebben we er toch maar anderhalf keer zo lang over gedaan… Best wel een redelijke prestatie vonden wij. De Moo Brew single hop bier die ik mezelf beloofd had na deze rit smaakt dubbel zo lekker. (Eigenlijk heb ik er wel 2 verdiend, maar we moeten morgen weer op tijd op dus laat ik het er maar bij…)