Volgens de legende verkocht Robert Johnson bij de crossroad van route 49 en route 61 aan de duivel en sindsdien was hij een top blues gitarist. Hoewel de kruising er niet zo indrukwekkend uit zag heeft het toch wel een belangrijke blues historie…



Andy en Annemie
Volgens de legende verkocht Robert Johnson bij de crossroad van route 49 en route 61 aan de duivel en sindsdien was hij een top blues gitarist. Hoewel de kruising er niet zo indrukwekkend uit zag heeft het toch wel een belangrijke blues historie…


Heel bijzonder: de Ground Zero Blues club. Volgens de Blues club websites de beste live blues music club van de US en volgens een artikel door Amercan Airlines in de top 11 van de wereld. Dus op de dag van aankomst maar meteen op bezoek…






Clarksdale staat bekend als de geboorteplaats van de Blues. Als je door Clarksdale rijdt zou je er geen cent voor geven: de helft van de winkels dicht getimmerd, een paar verlopen winkels die het nog proberen en het en der wel wat restaurantjes.. Maar de blues leeft er nog steeds voort. Iedere dag was er op verschillende plaatsen live muziek…

Ons onderkomen in Clarksdale was wel heel bijzonder: de Shack-up inn: gerenoveerde katoenplukker shacks in zo authentiek mogelijke staat. Maar wel met airco en stromend water gelukkig, maar dan weer geen TV. En ook daar weer: live muziek!


Op advies van Peter was Willie Mae’s restaurant een echte aanrader. Een decenia oud restaurant, welliswaar in een wat mindere buurt maar met award winning Fried Chicken. En ja, om de BMW daar te parkeren was misschien wat risky, maar de fried chicken was het zeker waard!

Niet onze BMW, maar de buurt en het wegdek deden al meteen wat vervallen uit…



Een must-see in New Orleans: the alligators. Volgens Peter was het er bij het visitors center van het natuurpark een korte route uitgezet waar je hoogst waarschijnlijk alligators van heel dicht bij zou kunnen zien. De poging maar gewaagd en ondanks de hitte (35 graden+) de route maar geprobeerd. Maar waarschijnlijk was het ook voor de alligators te warm, dus niks te zien. Uiteindelijk maar een swamp-tour gedaan en ja hoor: eindelijk alligators!



De trip vanuit Houston naar New Orleans was wel leuk met de BMW. Ons onderkomen was een leuke B&B iets buiten het centrum met een paar leuke restaurantjes in de straat. De host, Peter, was gezellig en vol tips over New Orleans.


Om eenvoudig door New Orleans heen te komen hebben we gekozen om zo’n hop-on-hop-off bus te nemen. Niet direct een aanrader. Veel informatie over mooie gebouwen die ons eigenlijk niet interesseerde en geen haltes op de plaatsen waar we eigenlijk wel naar toe wilde.







Wellicht is het ’s avonds heel anders, maar eigenlijk vonden we Frenchman street leuker dan Bourbon straat. Vooral de Spotted Cat Music Club waar een heel enthousiast Jazz bandje speelde. Leek meer op een jam session met voorbijlopende musicanten, maar het klonk heel goed (al is Jazz niet echt mijn ding).







Houston dagje was bedoeld als een eerste rustdag na de vlucht. Helaas kwam er weinig van terecht, maar toch maar een Uber genomen naar een grote shopping mall: La Galeria. Groot en met de bekende dure shops die je er verwacht. Grote pluspunten voor ons: een Starbucks, want de koffie in het hotel was (zoals te verwachten) niet veel soeps, EN een T-Mobile store zodat ik een sim kaartje kon scoren om gewoon data te kunnen gebruiken op mijn telefoon. En, als extraatje in de mall: een ijsbaan! Why?

Volgens de locals moet je in Texas echt een keertje Mexicaans gegeten hebben. Volgens de verkoopster bij de T-Mobile zou Ruichi een echte aanrader zijn. En inderdaad, het tentje zag er niet echt denderend uit maar het eten was goed.


Tijdens onze vakantie zijn we opvallend veel uitdagingen tegengekomen. Uiteraard heeft ons dat niet tegengehouden om er toch nog een mooie vakantie van te maken, maar hier toch maar even een opsommimg:
Na een meegevallen vertrek vanaf Schiphol (binnen 40 minuten aan de andere kant van de Security, ondanks alle horror verhalen van de afgelopen dagen), al was de vlucht bij 2 uur gedelayed en een half uur vertraagd, toch maar 2 uur later in Houston aangekomen… Toen ging het mis…

Tot zover Houston…
In Clarksdale, uiteraard op een zondag, ging het mis met de BMW: lekke band en geen reservewiel. De band liep bij het oppompen net zo snel leeg als dat ie gevuld werd. Dus maar voorzichtig terug gereden naar de shack en Budget road assitance gebeld. Moeizaam verhaal maar de volgende dag zou de auto opgehaald worden. De eerste sleepdienst zou om 8 uur komen maar liet het afweten. Ze konden ons niet bereiken, waarschijnlijk omdat ze niet wisten hoe ze naar een Nederlands nummer moeten bellen. Uiteindelijk kwam de sleepwagen om 12 uur aan om de auto en mijzelf naar Memphis airport te brengen zodat ik een nieuwe auto op kon pikken. Helaas was dat bijna 2 uur heen en weer 2 uur terug, dus inmiddels was de dag weer voorbij. De witte Mazda 6 reed ook wel goed, maar de BMW had meer knopjes.

Ja, de Mazda reed goed, maar we vonden het geen lekker gevoel dat het dashboard aangaf dat de olie ververst moest worden en dat over een paar honder mile de auto een service beurt moest hebben. Onze auto ervaringen deze vakantie waren al niet al te goed, dus maar weer met Budget gebeld. Advies: je kunt de auto bij de Budget omruilen voor een ander. Aangezien we inmiddels de weg kende en we nu dichterbij waren zijn we maar overgestapt in een Honda CR-V. Eigenlijk wel lekkerder omdat dit SUV type toch wel wat meer ruimte heeft.
Memphis: iedere stad zijn uitdaging? De suite die we via Booking geboekt hadden zag er op papier best wel goed uit. Totdat we aankwamen. Het bleek een appartement in een apartementencomplex te zijn, dus verder geen receptie of iets dergelijks. Had geen probleem hoeven te zijn. Wat wel een probleem was was dat de kamer echt goor was:
Direct contact proberen te nemen met de klantenservice van de verhuurder, na een wachtrij werd steeds de verbinding verbroken. Misschien omdat het na 5 uur was? Gelukkig heeft ook Booking in klantenservice, dus die dan maar gebeld. Na uitleg van de situatie werd gevraagd om overal foto’s van te maken en die op te sturen. Uiteraard zijn we daar niet gebleven en meteen een ander hotel geboekt. Inmiddels heeft de verhuurder wel de creditcard belast, dus inmiddels in een intensieve email wisseling met Booking verwikkeld om het weer rechtgezet te krijgen.

Nashville, nog weer zoiets. Uitgerekend bij onze kamer blijkt het slot op de deur niet goed te werken. Van buitenaf gaat de deur gewoon open als je de deurklink naar boven doet in plaats van naar beneden. Het meisje van de receptie blijkt van alle markten thuis te zijn, maar na verschillende pogingen om het slot opnieuw te programmeren en de batterijen te vervangen blijft het slot wel op slot maar gaat de deur alleen nog maar open als het er zin in heeft, en dat is niet vaak. Helaas is het hotel vrijwel helemaal vol geboekt en is er alleen nog een kamer op de derde etage. Stom toevallig doet de enige lift het nu niet, dus blijven we nog maar even proberen. Uiteindelijk de volgende dag toch maar van kamer gewisseld….
Nog een keer Nashville: op onze laatste avond in het Quality Inn hotel hoorden we om een uur of 2 een raar, hard en irritant geluid. We dachten eerst dat het het alarm van de lift was, maar het duurde wel lang. Toen we allerlei geluiden op de gang hoorden toch maar even gaan kijken: allerlei mensen op de gang en rook aan het einde van de gang. Het was dus blijkbaar het brandalarm, maar niet zoals je zou verwachten het bekende slow whoop-geluid. Dus snel wat aangetrokken en het rugzakje met alle het belangrijke spul er in meegegraaid en snel maar de nooduitgang. Al snel kwamen de eerste brandweerwagens en een paar politie auto’s met grote snelheid aanrijden en gingen de brandweermannen naar binnen voor onderzoek. Redelijk op hun gemak kwamen ze na 20 minuten weer naar buiten en mochten we weer naar binnen. Uiteindelijk toch een uur buiten gestaan… Uiteindelijk bleek dat er een brandblusser was gevallen en zijn lading ontsnapte waardoor het rook alarm in de gang geactiveerd werd…



Nog een weekje geduld voor de reis kan beginnen. Nog wel even alle noodzakelijke voorbereidingen doen:





