Categorie: Australië 2017

Na de eerste paar dagen op Tassie even tijd om wat algemene indrukken samen te vatten…

Ja, Australiërs zijn “laid back”, totdat je het vergelijkt met de Tassies. Het lijkt wel of de tijd hier stil heeft gestaan, of nog steeds staat. En niemand stoort zich er aan…

Tassie is groen, er staan echte bomen. Zeker in de Australische Outback, maar ook dichter langs de kust, valt het bijna ontbreken van oude bomen op. Wellicht komt dat door het duizenden jaar oude Aboriginal gebruik om gebieden waar ze een tijd gewoond hebben plat te branden… Tassie is groen. Veel bomen, bossen, bijna het tegenovergestelde.

De wegen in Tassie zijn niet recht. (Bijna) nergens. Op de “Tasmanian Eastern Highway”, overal gewoon 2 baans (dus 1 per richting) is de maximale snelheid 100 kilometer per uur. Behalve als er bochten zijn, dan is de adviessnelheid vaak 35, 55 of 65. En dat geldt dus voor drie kwart van de hele “high way”… Wel een paradijs voor motorrijders!

Aussies zijn gek op Barbies. We hebben ons daar zonder problemen aan aangepast: Met uiteraard het meest toepasselijke bier: Devils Brewery UK IPA

Mountain Valley Wilderness Retreat is een verhaal op zichzelf.

Zoals gezegd, op een uur rijden van het dichtstbijzijnde dorp, met de laatste 5 kilometer onverharde weg en de laatste 15 kilometer geen mobiele dekking… Daar lag ons onderkomen…

Len, de eigenaar van het zelfverklaarde natuurgebied heeft een stuk of 6 ingerichte blokhutten als B&(geen) B. Naast de gasten in de blokhutten woonden er ook “Tasmaanse Duivels” op het grondstuk, samen met een uniek Tasmaanse kangaroo type, een stuk kleiner (60 centimeter), maar net zo leuk om te zien.

Omdat de duiveltjes erg schuw zijn legde Len iedere avond vlees neer om de duiveltjes over hun schuw heide heen hielp. Voordeel voor de duiveltjes zelf is dat ze niet zelf op zoek hoeven naar “road kill” en daardoor zelf het slachtoffer zouden worden.

Voordeel voor ons: vanuit de blokhut goed zicht op deze “vleesetende wrede roofdiertjes”

De Tasmaanse mini kangarootjes stoorde zich er niet aan…

(we moeten nog even een paar mooie foto’s vanuit de vele die weg maakt hebben uitzoeken om hier bij te zetten. We hebben ook een usb stick vol met foto’s van de bewegingscamera die Len voor onze hut had opgesteld…)

Nog meer dierenspul: het vogelbekdier (Platypus). ’s Avonds om een uur of half 9 vertoont het vogelbekdier zich soms in het riviertje. Onder leiding van Len hebben we een poging gedaan om ze te zien en er een foto van te maken, maar veel meer dan wat kringen in het water hebben we er niet van gezien helaas.

De vlucht van Melbourne naar Devonport op Tassie (oftewel Tasmanië) duurt maar een uurtje. Waarschijnlijk is dit niet zo’n populaire route want we vlogen in het kleinste vliegtuigje van al onze binnenlandse vluchten: een Dash 8-400. Maximaal 50 passagiers. Het vliegveldje van Devonport is miniem: alleen maar een start-landingsbaan, verder geen taxibanen of wat dan ook. Dat we aankwamen stond er ook geen enkel ander toestel… Het ophalen van de huurauto, een Toyota Corolla, was dan ook snel geregeld.

De B&B was “self catered”, oftewel, neem alles wat je wilt eten zelf mee. Omdat de B&B op ongeveer 1 uur vaan de dichtstbijzijnde winkel ligt hebben we in Devonport de lokale Coles en de vlak daarbij liggende bottle store maar even leeg gekocht.

Dat Google Maps niet altijd ideaal is bleek ook. Omdat we op een gegeven moment geen gsm dekking meer hadden (in ik de kaart nog niet gedownload had), hebben waarschijnlijk een afslagen gemist en hebben we minstens 5 kilometer op een smalle, onverharde weg de verkeerde kant op gereden. Met een dikke laag stof op de Corolla tot gevolg.

De pinguïn kolonie in St Kilda bleek een attractie met grote bekendheid te zijn. Na zonsondergang komt een (kleine) kolonie pinguïns na “de jacht” overnachten op de pier van St Kilda.

Omdat we op tijd wilden zijn en de zon om kwart voor negen onder zou gaan, dachten we dat half 8 wel een goeie tijd zou zijn. Een paar honderd mensen waren het daar niet echt mee eens dus dat wij daar aankwamen was het al ernstig druk. En het werd steeds drukker.

Uiteindelijk om een uur of half 10 kwamen de eerste pinguïns aan land. Wel gaaf, een klein exemplaar liep zonder zich ergens iets van aan te trekken vlak voor ons langs. Het nemen van meer foto’s lukte door de donkerte niet echt. Hopelijk komen we nog meer pinguïns tegen, wellicht op Tassie.

Na veel zoeken had ik toch nog een markt gevonden die gewoon open was: South Melbourne Market. Een overdekte markt, niet vreselijk groot maar wel met veel variatie. Volgens TripAdvisor reviews was deze markt eigenlijk veel leuker en minder toeristisch dan de bekendere Queen Victoria markt. En, met de Myki card, super eenvoudig te bereiken.

Over de cruise op de Yarra river zal ik het maar niet te uitgebreid hebben. Nadat we vertrokken waren werd medegedeeld dat er een probleem was met de microfoon, dus was de enige optie “to enjoy the view” eigenlijk was het dus niet meer dan een overtocht met een pont… Gelukkig kregen we naderhand ons geld weer terug maar het was wel zonde van de tijd.

Het openbare vervoer in Melbourne is ideaal. Overal trams en een OV kaart (de Myki card) die je bij iedere 7 11 op kan waarderen. Sowieso is het openbare vervoer in het centrum helemaal gratis. Ook handig, alle haltes hebben een naam maar ook een nummer. Zo kan je makkelijk nagaan na welke haltes je er uit moet. We waren even bang dat er op 2e kerstdag veel winkels dicht zouden zijn. Niet dus: alle winkels waren open en hadden volop kortingsacties. Prop volle winkels dus en bij de “dure merken” winkels zelfs lange rijen voor de deur. Ook heel gaaf: overal traden muzikanten op. Sommige wat beter, sommige wat minder. Vooral 2 flamenco gitaristen (met een flinke hoeveelheid effecten) waren heel goed. Check them out: Opal Ocean, ook te vinden op Spotify.

Kerstontbijt…

Wel weer heel grappig: kerstversiering in het vliegtuig…

En ZO vieren de Aussies in Melbourne kerst: PARTY, vlak naast het strand in St Kilda, een wijk in Melbourne. De dozen met bier werden continu aangesleept, met dit gevolg:

Een rij van een half uur bij de enige slijterij die open was…

Maar de beloning voor het wachten was er wel naar.

O ja, ons kerstdiner was bij McDonald’s (een foto lijkt ons niet echt nodig)

UPDATE

Op het nieuws was vandaag dat de Christmas party in St Kilda eigenlijk een Project X party was. Iemand had via Facebook wat vrienden uitgenodigd, een stuk of 40 in totaal. Uiteindelijk waren er 8000 mensen op de uitnodiging ingegaan. De omwonenden klaagden de volgende ochtend over de achtergebleven rommel…

De 4e en laatste dag in de Outback. Zoals al door Dean aangekondigd werd dit een rustige dag: “Morning has Broken” klonk pas om even over 6-en. Een traktatie na de vorige 3 dagen!

Meet Nala, the Parrot

Deze papagaai kwam bij het toiletgebouw op het kamp gezellig naast ons zitten. Daarna klom ze van op mijn knie en later zelfs op mijn schouder, waar ze zich door mij rustig over haar kopje liet aaien. Door Annemie geaaid worden liet ze minder toe, zal wel aan mijn baard gelegen hebben…

Stom toevallig, ze vertelde me dat ze Nala heette, net als onze outback truck!

Na een korte maar hete walk was het uitzicht schitterend!

Maar een ander doel van de klim was het spotten van “Mountain wallebies”, een klein soort kangaroo die soepel over de rotsen springen. We hebben ze inderdaad zien springen, heel gaaf. Het op de foto krijgen was wel wat moeilijker zoals je ziet op de foto hieronder…

Om de hitte een beetje te kunnen weerstaan had Dean 2 schitterende meertjes uitgekozen waar we weer heerlijk konden zwemmen.

Wat volgde was de terugreis naar Alice Springs, gelukkig met airco… De douche en de eerste liter cola hebben ons in ieder geval heel goed gedaan: een echte traktatie op kerstavond!

O, en hebben we al verteld dat het erg heet was geweest, 4 dagen in de Outback?

Het lijkt wel een gewoonte te worden: kwart over 4, “Morning has Broken”. Vroeg op, dit keer om op tijd te kunnen beginnen aan een walk door “The Kings Valley” omdat die bij een te hoge temperatuur afgesloten zou worden. We vonden uiteindelijk de 3 uur walk wel wat erg intensief, maar ook de walk in de vallei zelf was erg mooi…

Voor de volgende bestemming van de tour moesten we op weg naar Glen Helen, bijna 300 kilometer verderop. De airco van Nala deed het uitstekend, maar haar ruwe karakter werd ons wel heel duidelijk. Van de hele “Mereenie Loop Road” was 300 meter verhard, de rest zag er zo uit…

We kwamen wel een paar andere trucks tegen op deze route, maar de wilde paarden die hier de weg over staken waren wel weer heel sensationeel…

Het kampje bij Glen Helen was weer heel uniek. Bij de Glen Helen Gorge lag een klein meertje tussen de rotsen met helder en heerlijk verkoelend water. Voor ons was het hoogtepunt van de hele tour eigenlijk het ’s avonds bij het licht van een zaklantaarn op het strandje nog een heerlijke duik nemen… Muggen dansen door de lichtstralen, vleermuizen rondvliegen op zoek naar een prooi, overal geluiden van insecten om het meertje heen… En dan heerlijk stil in het koele water zwemmen: uniek….

O, en de pub op het kampje was ook heel gezellig…

Helaas vertrokken na de 3e dag de Italiaanse medereizigers Laura en Flavio (rechts op de foto). Gelukkig bleven de Noren Espen en Sissel wel wat langer. Aangezien de Duitstalige gasten (2 Duitse en 4 Zwitserse) het niet nodig vonden om Engels te spreken, hebben we die verder ook maar een beetje genegeerd.